La lasta setlejo de la homaro.

La koncepto de la fino de la mondo estas klara: mi volas reprezenti la finon de ĉio.

La ludo nun troviĝas en progresinta evolufazo. La koncepto de la fino de la mondo estas klara. Mi volas reprezenti “La finon de ĉio”, kvankam ankoraŭ ne estas difinite “kiel” la mondo finiĝis, ĉar la ludo bezonas tiun legadon pri misinformado, la pripensadon kaj la pezon, kiuj donas motivon al tio, kial ili vivas en la tempoj, en kiuj ili vivas. Yo soy páramo reprezentas la plej absolutan eblan finon kaj ampleksas ĉion. La mondo sekiĝis, la vivo estas en siaj lastaj jaroj, la homaro mem antaŭ baldaŭa formorto, la ĉielo falas, la universo forlasas la Teron… baldaŭ restos nenio. La celo estas klara: se vi volas vidi la finon de la mondo, esti la lasta postvivanto sur la Tero, vi devos elteni iom pli longe, travivi la finon de ĉio, prepariĝi, eksperimenti kaj akiri sperton kiel ludanto, konante la mondon, antaŭvidante la hazardon kaj praktikante strategiojn kaj decidofaradon. La estonteco de la projekto estas simpla: pliprofundigi eĉ pli progresintan ludpartion, krei potencajn teknologiojn rekonstruitajn el la tempoj de la granda homaro, tiu sama, kiu cetere kondukis la mondon al la dezerto, kiu ĝi estas. Travivi iom pli longe, vidi pli foran finon, travivi malgraŭ ĉio.

Se vi volas vidi la finon de la mondo kaj esti la lasta postvivanto sur la Tero, vi devos elteni iom pli longe.

Travivi la finon de ĉio: prepariĝi, eksperimenti kaj akiri sperton kiel ludanto, konante la mondon, antaŭvidante la hazardon kaj praktikante strategiojn kaj decidofaradon.

Vi gvidas unu el la lastaj setlejoj de la homaro. Trovu la perditan scion antaŭ ol estos tro malfrue, bone uzu ĉiun rimedon kaj subskribu leĝojn, kiuj restos neŝanĝeblaj dum la resto de la ludpartio, kun ties sekvoj aŭ sukcesoj.

Estu sufiĉe lerta por travivi la finon de ĉio.

Dum la Tero eniras sian finan fazon kaj senigas la vivon je la ebleco plu alkroĉiĝi, la ludo, jaron post jaro, eniras en bildigon de la fino de la mondo.

La temperaturo, la klimato, la ĉielo falonta en pecojn, la vivo formortanta… ĉio finiĝas.

Kaj klano plena de kompleksaj homoj, kun propra filozofio, kiuj ne hezitos zorgi pri si mem kaj rekte reagos al viaj decidoj.

Homoj, kiuj estas ĉi tie same kiel vi, ĉe la pordoj de la fino, heredantoj de la pezo de homaro, kiun ili apenaŭ konis. La lasta generacio sur la Tero estos en viaj manoj, aŭ en tiuj de viaj malamikoj.