Publikigita la
Persona studio
Motivado kaj dediĉo celas esti la glavo kaj la mantelo de ĉi tiu sendependa arta projekto.
Mi havas tirkestojn plenajn de tabulludoj, kiujn mi kreis en subita ekimpeto, pro la deziro konstrui etan mondon. Tio estas facile: post nur kelkaj horoj, post kelkaj tagoj, kompleta ideo aperas. Temas pri simplaj mondoj, regataj de kelkaj fundamentaj reguloj, kiuj devigas fari decidojn, serĉi strategiojn; ĉio estas limigita al tiu eta universo de reguloj.
Naskiĝis loko, fantazio, sperto de aŭtoro.
Mi aldonas iom da programado; anstataŭ desegni sur kartono, mi faras tion sur plasta tabulo, kiu desegnas sur la ekrano, kaj tiam okazas la magio: sen tuŝi ion, rolulo moviĝas; sen komplikaj dinamikoj de movado de kartoj, ĵetonoj kaj rimedoj, aŭtomatigo okazas kaj la mondo fariĝas multe pli granda.
Mi ne povus malestimi la plezuron de tabulludo, havi vian rolulon en la mano, la grandan trezoron, kiun vi amasigis, inter viaj brakoj, ĵeti ĵetkubon... sed mi estas mondkreanto kaj kiam ideo fariĝas programebla, naskiĝas videoludo. Viva universo, kian oni ne povas krei permane; tiom da dinamikoj okazas samtempe, ke vi nur devas ludi. Mi ne bezonas verki pli grandan manlibron, nur scii programi ĝin.
Kaj nun, kiam mi jam lernis, tiu tuta investita tempo, tiel ŝatata kaj malabunda, malaperas pro pli granda aŭtomatigo nomata IA; mi estas savita. Teknologio, kiu ebligas al mi krei per natura lingvo tion, kio antaŭe postulis unuopajn vortojn, kaj liberigas min por enfokusigi mian laboron al la konceptado de ideo. Kiel ne senti min tiom kreema nun, kiam mi ĉesis minadi kodon kaj fariĝis plentempa krea direktoro?
Jen la momento komenci mian propran studion, jen la momento krei freneze. Vivi kreante, eksperimenti, dediĉi min al ĉiu detalo ĝis ĝi iĝos tia, kia mi konceptis ĝin... jen mia momento kiel aŭtoro.
Tial mi denove prezentas min en la arenon. Sinjorinoj kaj sinjoroj de ĉi tiu sceno, pendigu viajn ĉapelojn; ekstere abundas la reala mondo, sed hodiaŭ ĉi tie ni esploros la kreajn angulojn. Ĝuu ĉi tiun eltiraĵon el mia artista menso, kies filmo komenciĝas. Mi prezentas min tia, kia mi estas: kreema; kaj mia tasko estas fari vin lokigistoj, ĉar hodiaŭ komenciĝas ĉi tiu nova aro, de ĉi tiu revema studio.