En ĉi tiu aŭtora mondo, mi prezentas la finon de ĉio. Estas la jaro 3100: la mondo estas netransirebla dezerto, la oceanoj sekiĝis, la arbaroj mortis kaj tio estas nur la komenco.

La ludo proponas gvidi la lastan klanon de la homaro: supervivi kaj mastrumi malabundon dum la mondo fariĝas ĉiam pli malgastama, kun temperaturoj, klimataj eventoj kaj ĉiaspecaj finoj, kiel meteorŝtonaj pluvoj kaj la detruo de la Luno, inter multaj aliaj. En Yo soy páramo atendas la plej absoluta fino de la planedo Tero kaj ne ekzistas savo.

La ĉefa celo estas supervivi kiel eble plej longe, kreante strategiojn, serĉante proprajn celojn, provante novajn manierojn… per permanentaj decidoj kaj iom da hazardo.

Postapokalipsa mondo, kiu kaŝas, perdiĝintaj en siaj esploraj dinamikoj, interŝanĝo kaj aliaj sekretoj, potencajn teknologiojn el la glora pasinteco, antaŭ la tago 0, kiam ĉio ŝanĝiĝis de unu tago al la alia. Dum la aventuro eblas utiligi ilin por atingi pli grandajn mejloŝtonojn.

Ludo, kiu postulas provadon kaj eraradon, rekompencas malkovron kaj antaŭplanadon, kun multaj etaj aŭtoraj detaloj kaj multe da zorgo.