Intervjuo kun SKR pri la stepo

La mondo finiĝas, la homaro estas ĉe la rando de formorto. Se vi volas vidi la finon de la mondo, vi devos pluvivi iom pli longe.

Kiu bildo aŭ sento plej bone resumas la sperton ludi ĝin?

Mi provas prezenti humanisman vizion de la socio. Fine temas pri grupo de homoj, kiuj hazarde travivas la finon de ĉio; ili ne komprenas kial, nek kio okazis por ke ĉio finiĝu, kaj ne povas imagi, kia estis la socio aŭ la teknologia progreso antaŭ ol la mondo fariĝis nesavebla stepo.

Kun tiu historia pezo, tiu interrompita respondeco kaj tiu etoso, la ludanto alvenas kaj konstruas tion, kio estos la lasta setlejo de la homaro sur la Tero. Li devos fari malfacilajn decidojn, serĉi strategiojn kaj lerni perforte, akiri sperton kiel ludanto, koni la mondon por scii kiel alfronti ĝin. Jen la ludo: supervivo kaj strategio ĝis ekstremo.

Kiun promeson la ludo faras al la ludanto ekde la unuaj minutoj?

Malkovro. Ĝi estas ludo, kiun vi devas lerni, ne per longa lernilo, sed per la sperto atingi ĉiam pli malproksimen, provizi vin, fokusi viajn ludsesiojn. Sed ĉiam aperos io nova, defio, kiun vi devos superi, se vi volas daŭri iom pli longe.

Kion havas Yo soy Páramo, kion vi ne trovus same en alia superviva ludo?

La mondo finiĝas, ĉio iras pli malbone, jen la fino de ĉio. Mi provas reprezenti tiun ideon: ĝi ĉeestas en la filozofioj de la homoj, ĝi ĉeestas ĉiumomente. Vi jam komencas en malamika mondo kun altaj temperaturoj, sed la situacio plimalboniĝos kaj fine vi ĉiuokaze mortos. Kiom longe vi povos pluvivi?

Kion vi preferus, ke iu diru post la fino de sia unua ludsesio?

Ke ĝi estis nova sperto. Pli ol «mi amuziĝis» aŭ «ĝi surprizis min», tio estus la plej kontentiga respondo por mi.

Kio estis la unua ideo, antaŭ ol ekzistis ĝiaj nunaj sistemoj?

Ĝi naskiĝis el kanto, el teksto, kiun mi verkis kaj kiu prezentis tian mondon, vastan dezerton ĉe la fino de ĉio. Dum multaj jaroj mi kunportis ĝin, imagante ĝiajn detalojn. Mi eĉ antaŭe provis realigi ĝin kiel ludon, sed ĝi neniam fariĝis pli ol flanka projekto en mia vivo, sen la tempo, kiun postulas plena dediĉo al disvolvado de videoludo.

Sed mi faris ĝin. Mi sukcesis dediĉi al ĝi tempon, plene okupiĝi pri tio, kaj tial ĝi vidis la lumon. Multo okazis de tiu unua kanto ĝis nun.

Ĉu estis momento, kiam vi pensis «jen la ludo, kiun mi volas fari»?

Mi ĉiam laboras pri iu ludo, pri iu eta projekto, provante aferojn, disvolvante ideojn. Ĉiuj restas duonfinitaj en mia cifereca magazeno; la kompatindaj ricevas nur etajn dozojn de miaj liberaj horoj, nesufiĉajn por ekflugi, sed ili helpas min resti ĝisdata pri novaj teknologioj kaj evoluigaj metodoj.

La plej novaj progresoj en artefarita inteligenteco malfermis enorman akcelilon por realigi ideojn, do venis la momento. Konsiderante kie ni estas, kiom da disvolvotempo tio postulus kaj tiujn horojn, kiujn mi subite kvazaŭ eltiris el la maniko por vere dediĉi min al la studio, venis la momento —glora, cetere— elekti el mia arsenalo. Kaj mi elektis la dezerton. De tiam mi restas fidela al ĝi.

Kiu parto de vi plej ĉeestas en la ludo?

La ludo estas persona spegulo: mi obsede kreis ĉion, ĉiun detalon, ĉiun filozofion. La tekstoj de la kantoj, kiujn vi trovos sur malnovaj vinildiskoj en iu perdita kampadejo, rakontas historiojn foje tute apartenantajn al la dezerto kaj ĝia popolrakonto, sed estas ankaŭ personaj tekstoj, kiuj konvenas al ĉi tiu rakonto.

Ĝi estas la obsedo, kiun mi kunportas kiel ludanto: ludi kaj vidi, ke ĉiu rolulo estas unika en sia ĝenro, ke ekzistas senfinaj troveblaj objektoj, ke la ludo ĉiam surprizas vin per novaj defioj kaj ke perforto ne ĉiam estas la baza mekaniko. Ĉi tie la medio vivas. Vi ne estas la protagonisto de la mondo: la mondo daŭrigas sian vojon kaj vi devas postkuri ĝin.

Jen la fino de ĉio, la sekvoj de senbrida homaro. Tiel fascina kaj samtempe tiel senkuraĝiga. La ludo estas kompleta persona verko.

Kiun decidon vi defendis, kvankam ĝi estis pli malfacile disvolvebla aŭ klarigebla?

Disvolvado per agentoj. Tio vere estis defio, sed mi riskis ĉion por sukcesigi ĝin. Mi multe lernis kaj trovis la ĝustan laborritmon; mi devis aldoni tre klarajn instrukciojn, ke ili ne partoprenu en la krea disvolvado.

Programado tute ŝanĝiĝis: nun oni skribas per homa lingvo. Vi povas difini detalojn per kompreneblaj vortoj laŭ la krea vizio, ne per kodo, kio permesis al mi delegi tion, kio ĉiam ŝtelis de mi valoran tempon, kaj koncentriĝi pri la aŭtora vizio. Sed la agentaj inteligentecoj ankoraŭ plene evoluas, kaj mi devis evolui kune kun ili.