Συνέντευξη στον SKR για το páramo

Ο κόσμος τελειώνει, η ανθρωπότητα βρίσκεται ένα βήμα πριν από την εξαφάνιση. Αν θέλεις να δεις το τέλος του κόσμου, θα πρέπει να επιβιώσεις λίγο ακόμη.

Ποια εικόνα ή αίσθηση συνοψίζει καλύτερα την εμπειρία του παιχνιδιού;

Προσπαθώ να δώσω μια ανθρωπιστική ματιά στην κοινωνία. Στο τέλος, πρόκειται για μια ομάδα ανθρώπων που έτυχε να ζήσουν το τέλος των πάντων, που δεν καταλαβαίνουν το γιατί ούτε τι συνέβη και τελείωσαν όλα, που δεν μπορούν να φανταστούν πώς ήταν η κοινωνία και η τεχνολογική πρόοδος πριν ο κόσμος γίνει ένας αδιάβατος τόπος.

Με αυτό το ιστορικό βάρος, αυτή την ευθύνη που έμεινε ανεκπλήρωτη, αυτόν τον τόνο, ο παίκτης φτάνει και στήνει τον τελευταίο οικισμό της ανθρωπότητας πάνω στη Γη. Θα πρέπει να πάρει δύσκολες αποφάσεις, να αναζητήσει στρατηγικές και να μάθει με το ζόρι, να αποκτήσει εμπειρία ως παίκτης, να γνωρίσει τον κόσμο για να ξέρει πώς να τον αντιμετωπίσει. Αυτό είναι το παιχνίδι: επιβίωση και στρατηγική στα όρια.

Τι υπόσχεται το παιχνίδι στον παίκτη από τα πρώτα κιόλας λεπτά;

Ανακάλυψη. Είναι ένα παιχνίδι που πρέπει να μάθεις, όχι μέσα από ένα μεγάλο tutorial, αλλά μέσα από την εμπειρία τού να φτάνεις όλο και πιο μακριά, να εφοδιάζεσαι, να σχεδιάζεις τις παρτίδες σου. Αλλά πάντα θα εμφανίζεται κάτι καινούργιο, μια πρόκληση που θα πρέπει να ξεπεράσεις αν θέλεις να αντέξεις λίγο ακόμα.

Τι έχει το Yo soy Páramo που δεν θα έβρισκες με τον ίδιο τρόπο σε κάποιο άλλο παιχνίδι επιβίωσης;

Ο κόσμος τελειώνει, τα πράγματα χειροτερεύουν, είναι το τέλος των πάντων. Προσπαθώ να αποδώσω αυτή την ιδέα: είναι παρούσα στις φιλοσοφίες των ανθρώπων, είναι παρούσα κάθε στιγμή. Ξεκινάς ήδη σε έναν εχθρικό κόσμο με υψηλές θερμοκρασίες, αλλά θα χειροτερεύουν κι άλλο και στο τέλος θα πεθάνεις οπωσδήποτε. Πόσο καιρό θα καταφέρεις να επιβιώσεις;

Τι θα προτιμούσες να πει κάποιος όταν τελειώσει την πρώτη του παρτίδα;

Ότι ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Πάνω κι από το «διασκέδασα» ή το «με εξέπληξε», αυτή θα ήταν για μένα η πιο ικανοποιητική απάντηση.

Ποια ήταν η πρώτη ιδέα, πριν υπάρξουν τα σημερινά συστήματά του;

Ξεκίνησε από ένα τραγούδι, έναν στίχο που έγραψα και που απεικόνιζε έναν τέτοιο κόσμο, μια απέραντη ερημιά στο τέλος των πάντων. Το κουβαλούσα μαζί μου για πολλά χρόνια, πλάθοντας τις λεπτομέρειές του στο μυαλό μου. Είχα προσπαθήσει να το υλοποιήσω ως παιχνίδι και παλιότερα, αλλά ποτέ δεν έγινε κάτι περισσότερο από ένα δευτερεύον πρότζεκτ στη ζωή μου, χωρίς τον χρόνο που απαιτεί η ολοκληρωτική αφοσίωση στην ανάπτυξη ενός βιντεοπαιχνιδιού.

Όμως τα κατάφερα. Μπόρεσα να του αφιερώσω χρόνο, να ασχοληθώ με αυτό ολοκληρωτικά, και γι’ αυτό είδε το φως. Από εκείνο το πρώτο τραγούδι έχουν περάσει πολλά χρόνια.

Υπήρξε κάποια στιγμή που σκέφτηκες «αυτό είναι το παιχνίδι που θέλω να φτιάξω»;

Πάντα καταπιάνομαι με κάποιο παιχνίδι, με κάποιο μικρότερο πρότζεκτ, δοκιμάζω πράγματα, αναπτύσσω ιδέες. Όλα βρίσκονται στην ψηφιακή μου αποθήκη μισοτελειωμένα· τα καημένα παίρνουν μόνο μικρές δόσεις από τις ελεύθερες ώρες μου, ανεπαρκείς για να απογειωθούν, αλλά με βοηθούν να ενημερώνομαι για νέες τεχνολογίες και τρόπους ανάπτυξης.

Με τις τελευταίες εξελίξεις στην τεχνητή νοημοσύνη άνοιγε μια τεράστια ευκαιρία να υλοποιήσω ιδέες, οπότε ήρθε η στιγμή. Με βάση το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε, τον χρόνο ανάπτυξης που απαιτούσε και εκείνες τις ώρες που ξαφνικά είχα βγάλει από το μανίκι μου για να αφοσιωθώ πραγματικά στο στούντιο, ήρθε η στιγμή —ένδοξη, παρεμπιπτόντως— να διαλέξω από το οπλοστάσιό μου. Και διάλεξα την ερημιά. Από τότε της είμαι πιστός.

Ποιο κομμάτι σου είναι πιο παρόν στο παιχνίδι;

Το παιχνίδι είναι προσωπικός καθρέφτης: τα έχω δημιουργήσει όλα εγώ, εμμονικά, κάθε λεπτομέρεια, κάθε φιλοσοφία. Οι στίχοι των τραγουδιών που θα βρεις σε παλιά βινύλια κάποιου χαμένου καταυλισμού αφηγούνται ιστορίες που μερικές φορές αφορούν αποκλειστικά την ερημιά και την ιστορία του κόσμου της, αλλά υπάρχουν και προσωπικοί στίχοι που ταιριάζουν σε αυτή την ιστορία.

Είναι η εμμονή που κουβαλάω ως παίκτης: να παίζω και να βλέπω ότι κάθε χαρακτήρας είναι μοναδικός στο είδος του, να υπάρχουν άπειρα αντικείμενα για να βρεις, το παιχνίδι να σε εκπλήσσει πάντα με νέες προκλήσεις και η βία να μην είναι πάντα ο βασικός μηχανισμός. Εδώ το περιβάλλον είναι ζωντανό. Δεν είσαι ο πρωταγωνιστής του κόσμου: ο κόσμος συνεχίζει και εσύ πρέπει να τον ακολουθείς.

Εδώ βρίσκεται το τέλος των πάντων, οι συνέπειες μιας ανθρωπότητας που έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Τόσο συναρπαστικό και ταυτόχρονα τόσο αποκαρδιωτικό. Το παιχνίδι είναι ένα ολοκληρωμένο προσωπικό έργο.

Ποια απόφαση υπερασπίστηκες, παρόλο που ήταν πιο δύσκολο να την αναπτύξεις ή να την εξηγήσεις;

Η ανάπτυξη με agents. Αυτό ήταν πραγματικά μια πρόκληση, αλλά τα έπαιξα όλα για να τα καταφέρω. Έμαθα πολλά και βρήκα τη σωστή δυναμική· χρειάστηκε να προσθέσω πολύ σαφείς οδηγίες να μη συμμετέχουν στη δημιουργική ανάπτυξη.

Ο προγραμματισμός έχει αλλάξει ολοκληρωτικά: τώρα γράφουμε σε ανθρώπινη γλώσσα. Μπορείς να ορίσεις τις λεπτομέρειες από δημιουργική σκοπιά με κατανοητά λόγια και όχι με κώδικα, κι έτσι μπόρεσα να αναθέσω ό,τι μου έκλεβε πάντα πολύτιμο χρόνο και να επικεντρωθώ στο όραμά μου ως δημιουργού. Αλλά, φυσικά, οι agentic τεχνητές νοημοσύνες βρίσκονται ακόμα σε πλήρη ανάπτυξη, και χρειάστηκε να εξελιχθώ μαζί τους.