← บล็อก

เผยแพร่เมื่อ

บทสัมภาษณ์ SKR ว่าด้วยป่าเสื่อมโทรม

ไอเดียเกม Yo soy páramo มาจากไหน และวิดีโอเกมนี้ให้อะไรกับผู้เล่น

ป่าเสื่อมโทรมยามค่ำคืน มีดวงจันทร์อยู่เหนือแหล่งขุดค้นร้าง
โลกกำลังดับสูญ มนุษยชาติจวนเจียนถึงจุดสูญพันธุ์ หากอยากเห็นจุดจบของโลก คุณต้องเอาชีวิตรอดต่อไปอีกสักหน่อย

ภาพหรือความรู้สึกแบบไหนที่สรุปประสบการณ์การเล่นเกมนี้ได้ดีที่สุด

ผมพยายามถ่ายทอดมุมมองแบบมนุษยนิยมต่อสังคม ท้ายที่สุดแล้ว นี่คือกลุ่มคนที่ต้องมาเผชิญจุดจบของทุกสิ่ง พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไม หรือเกิดอะไรขึ้นจนทุกอย่างสิ้นสุดลง พวกเขานึกไม่ออกว่าสังคมและความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีเป็นอย่างไรก่อนที่โลกจะกลายเป็นป่าเสื่อมโทรมที่ไม่อาจกอบกู้ได้

ด้วยภาระทางประวัติศาสตร์นั้น ความรับผิดชอบที่ถูกตัดขาด และบรรยากาศเช่นนั้น ผู้เล่นมาถึงและสร้างถิ่นฐานสุดท้ายของมนุษยชาติบนโลก คุณจะต้องตัดสินใจเรื่องยาก ๆ มองหากลยุทธ์ และเรียนรู้ด้วยกำลัง เก็บเกี่ยวประสบการณ์ในฐานะผู้เล่น ทำความรู้จักโลกเพื่อจะได้รู้ว่าควรรับมืออย่างไร นี่แหละคือเกม: เอาชีวิตรอดและวางกลยุทธ์จนถึงขีดสุด

หน้าจอเกม แสดงนักเดินทางมาถึงถิ่นฐานเป็นครั้งแรก โดยมีหลุมบ่ออยู่ด้วย
นักเดินทางผู้เหนื่อยล้าพบหลุมบ่อที่มีน้ำอยู่ก้นบ่อเล็กน้อย จุดเริ่มต้นของเผ่าสุดท้ายแห่งมนุษยชาติ

เกมให้คำมั่นอะไรกับผู้เล่นตั้งแต่นาทีแรก ๆ?

การค้นพบ นี่คือเกมที่คุณต้องเรียนรู้ ไม่ใช่จากบทสอนยาว ๆ แต่จากประสบการณ์ที่ไปได้ไกลขึ้นเรื่อย ๆ หาเสบียง และวางแผนแต่ละรอบ แต่จะมีสิ่งใหม่เข้ามาเสมอ เป็นบททดสอบที่คุณต้องผ่านให้ได้ หากอยากอยู่รอดให้นานขึ้นอีกสักหน่อย

Yo soy Páramo มีอะไรที่คุณหาไม่ได้เหมือนกันในเกมเอาชีวิตรอดเกมอื่น?

โลกกำลังดับสูญ ทุกอย่างเลวร้ายลง นี่คือจุดจบของทุกสิ่ง ผมพยายามถ่ายทอดแนวคิดนี้ มันแทรกซึมอยู่ในปรัชญาของผู้คน อยู่ในทุกช่วงเวลา คุณเริ่มต้นในโลกอันโหดร้ายที่มีอุณหภูมิสูงอยู่แล้ว แต่มันจะยิ่งรุนแรงขึ้น และสุดท้ายคุณจะต้องตายแน่นอน คุณจะเอาชีวิตรอดได้นานแค่ไหน?

คุณอยากให้ใครสักคนพูดอะไรหลังจบการเล่นครั้งแรก?

ว่าเป็นประสบการณ์ใหม่ สำหรับผม นั่นเป็นคำตอบที่น่าพอใจที่สุด มากกว่า «ผมสนุก» หรือ «มันทำให้ผมประหลาดใจ»

แนวคิดแรกเริ่มคืออะไร ก่อนที่ระบบปัจจุบันจะเกิดขึ้น?

มันเริ่มจากเพลงเพลงหนึ่ง เนื้อเพลงที่ผมแต่งขึ้น ซึ่งถ่ายทอดโลกแบบนั้น ดินแดนรกร้างกว้างใหญ่ ณ จุดสิ้นสุดของทุกสิ่ง ผมแบกมันไว้ในใจมาหลายปี จินตนาการรายละเอียดต่าง ๆ อยู่ในหัว ผมเคยพยายามทำให้มันเป็นเกมมาก่อนด้วย แต่ก็ไม่เคยเป็นอะไรมากกว่าโปรเจกต์รองในชีวิต ไม่มีเวลาทุ่มเทให้กับการพัฒนาวิดีโอเกมอย่างที่มันต้องการ

แต่ผมก็ทำมันออกมาจนได้ ผมหาเวลามาทุ่มเทให้กับสิ่งนี้ได้อย่างเต็มที่ และนั่นทำให้มันได้ปรากฏสู่สายตาผู้คน นับจากเพลงแรกนั้น เวลาก็ผ่านไปมากแล้ว

เดินทางสู่เมืองในซากปรักหักพังใต้ท้องฟ้าสีเหลือง
โลกก่อนตัวละคร: ระยะทาง ซากปรักหักพัง และคำมั่น

มีช่วงไหนไหมที่คุณคิดว่า «นี่แหละคือเกมที่ผมอยากทำ»?

ผมมีเกมหรือโปรเจกต์เล็ก ๆ สักอย่างอยู่ในมือเสมอ คอยลองอะไรใหม่ ๆ และพัฒนาไอเดียต่าง ๆ ทั้งหมดอยู่ในคลังดิจิทัลของผมในสภาพทำค้างไว้ครึ่ง ๆ กลาง ๆ พวกมันได้รับเวลาในชั่วโมงว่างเพียงนิดหน่อย ซึ่งไม่พอจะไปต่อได้ แต่ก็ช่วยให้ผมตามทันเทคโนโลยีและวิธีพัฒนาใหม่ ๆ

ความก้าวหน้าล่าสุดของปัญญาประดิษฐ์เปิดโอกาสให้เร่งสร้างไอเดียได้อย่างมหาศาล ถึงเวลาแล้ว เมื่อพิจารณาจากจุดที่เราอยู่ เวลาที่ต้องใช้พัฒนา และชั่วโมงว่างที่จู่ ๆ ผมก็หาเพิ่มมาได้เพื่อทุ่มเทให้กับสตูดิโออย่างจริงจัง ก็ถึงเวลา — เป็นช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์จริง ๆ — ที่จะเลือกจากคลังไอเดียของผม และดินแดนรกร้างก็เป็นตัวที่ถูกเลือก ตั้งแต่นั้นมาผมก็ซื่อสัตย์กับมันเสมอ

ส่วนไหนของตัวคุณปรากฏอยู่ในเกมมากที่สุด?

เกมนี้เป็นภาพสะท้อนส่วนตัว ทุกอย่างสร้างขึ้นโดยผมอย่างหมกมุ่น ทุกรายละเอียด ทุกปรัชญา เนื้อเพลงที่คุณจะพบในแผ่นเสียงเก่าตามค่ายพักร้างบางแห่งเล่าเรื่องราวที่บางครั้งเกี่ยวข้องกับดินแดนรกร้างและตำนานของมันโดยตรง แต่ก็มีเนื้อเพลงส่วนตัวที่เข้ากับเรื่องราวนี้ด้วย

มันคือความหมกมุ่นที่ติดตัวผมในฐานะผู้เล่น อยากเล่นแล้วเห็นว่าตัวละครแต่ละตัวมีเอกลักษณ์ในแบบของตัวเอง อยากให้มีสิ่งของให้ค้นพบอย่างไม่รู้จบ อยากให้เกมทำให้คุณประหลาดใจด้วยบททดสอบใหม่ ๆ เสมอ และไม่อยากให้ความรุนแรงเป็นกลไกหลักตลอดเวลา ที่นี่สภาพแวดล้อมมีชีวิต คุณไม่ใช่ตัวเอกของโลก โลกยังคงดำเนินต่อไป และคุณคือคนที่ต้องตามมันให้ทัน

ที่นี่คือจุดจบของทุกสิ่ง ผลลัพธ์จากมนุษยชาติที่ปล่อยตัวไร้ขอบเขต น่าหลงใหลและสิ้นหวังในเวลาเดียวกัน เกมนี้คืองานส่วนตัวที่ผมใส่ไว้ทั้งหมด

มีการตัดสินใจอะไรที่คุณยืนหยัด แม้ว่าจะพัฒนาหรืออธิบายได้ยากกว่า?

การพัฒนาด้วยเอเจนต์ นั่นแหละคือความท้าทาย แต่ผมเดิมพันทุกอย่างเพื่อทำให้มันสำเร็จ ผมได้เรียนรู้มากมายและพบวิธีทำงานร่วมกันที่เหมาะสม ผมต้องเพิ่มคำสั่งที่ชัดเจนมากว่าอย่าเข้าไปมีส่วนร่วมในการพัฒนาด้านความคิดสร้างสรรค์

การเขียนโปรแกรมเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้เราเขียนด้วยภาษามนุษย์ คุณกำหนดรายละเอียดจากมุมมองสร้างสรรค์ด้วยถ้อยคำที่เข้าใจได้ ไม่ต้องใช้โค้ด ซึ่งทำให้ผมมอบหมายงานที่เคยกินเวลาอันมีค่าไปได้ เพื่อหันมาโฟกัสกับวิสัยทัศน์ของผู้สร้าง แต่แน่นอนว่าเอเจนต์ปัญญาประดิษฐ์ยังอยู่ระหว่างการพัฒนาเต็มรูปแบบ ผมจึงต้องพัฒนาตัวเองไปพร้อมกับพวกมัน